Wędkarstwo

Chciałbym dziś polecić dyscyplinę sportu jaką jest wędkarstwo. Wędkarstwo jest bardzo spokojnym sportem polegającym na siedzeniu całymi dniami i nocami nad jeziorem z wyciągniętym kijem w postaci wędki na której zwisa żyłka z haczykiem zamoczonym w wodzie. Na chaczyku znajduje się przynęta, a całość jest utrzymywana przez spławik mniej więcej w jednym miejscu. Spławik jest też wskaźnikiem brania ;-)

Statystyki

Żeglarstwo

Żeglarstwo uprawiane jest na jednostkach pływających napędzanych siłą wiatru za pośrednictwem żagli. W swoim głównym znaczeniu dotyczy pływania po wodzie. Jednak oprócz typowego żeglarstwa na żaglówkach, jachtach i żaglowcach istnieje również specyficzna odmiana żeglarstwa wodnego na deskach z żaglem, zwana windsurfingiem oraz kiteboarding, czyli rodzaj deski przypiętej do nóg, z jednostką napędową w postaci latawca.

Elementem żeglarstwa jest jachting, który obejmuje tylko pływanie turystyczne i sportowe na jachtach.

Odmiany żeglarstwa poza wodą, to żeglarstwo lodowe, a także dość mało popularne żeglarstwo lądowe pod postacią różnych eksperymentalnych pojazdów kołowych napędzanych żaglami, które ogólnie nazywa się żaglowozami.

Typową klasyfikację można przeprowadzić wg następujących kryteriów:

Łódź

We współczesnym kształcie istnieje od ok. 1980 roku, kiedy w Londynie, podczas chińskiego festiwalu, pojawiły się drewniane oryginały, na podstawie których opracowano standardowe parametry ich uproszczonej wersji:
długość (bez smoczej głowy na dziobie i smoczego ogona na rufie) – 12,40 m
maksymalna szerokość – 1,14 m
przestrzeń między ławkami – 67,5 cm
ciężar minimalny (bez głowy, ogona, bębna, siedzenia bębniarza i wiosła sterowego) 250 kg

Podczas regat ciężar łączny łodzi z załogą wynosi ok. 2000 kg. Smocze głowy i ogony montowane są w zasadzie jedynie na zawody; podczas treningów często rezygnuje się także z bębna. Istnieją również, choć rzadziej spotykane, łodzie 10-osobowe, a także bardzo duże, 50-osobowe.

Sporty wodne

Skoki do wody - dyscyplina sportowa, która obejmuje skoki z trampoliny (wysokość 1 m lub 3 m) oraz z wieży (wysokość 5m, 7,5m lub 10 m). Są wykonywane z miejsca lub z rozbiegu, w zależności od ustawienia zawodnika w momencie wybicia oraz kierunku obrotu. Zawodnicy skaczą zarówno indywidualnie, jak i dwójkami (gdzie liczy się również synchronizacja).

Rozróżnia się 6 grup skoków wykonywanych w trzech pozycjach. O wyniku decyduje ocena poprawności skoku przez sędziów oraz współczynnik jego trudności. Od 1899 odbywają się w tej konkurencji mistrzostwa Europy, od 1904 skoki do wody są dyscypliną olimpijską, od 1973 rozgrywane są mistrzostwa świata.

Jest 5 rodzajów skoków z trampolin 1 i 3metrowych (skok w wprzód, skok w tył, delfin, auerbach, śruba). Z wież 5-, 7,5- i 10-metrowych jest o jeden więcej ponieważ są jeszcze skoki ze stania na rękach.

Rozwojem tej dyscypliny kieruje Międzynarodowy Komitet Skoków do Wody (IDC) przy Międzynarodowej Federacji Pływania Amatorskiego (FINA), a w Polsce Komisja Skoków do Wody przy Polskim Związku Pływackim.

Rekreacja

Rekreacja – odnawianie sił fizycznych i psychicznych człowieka za pomocą rozmaitych form aktywności umysłowej lub fizycznej, ale innych niż wynikające z obowiązków codziennego życia.

Jest to więc rozwijanie aktywności nie wynikającej z obowiązków edukacyjnych, zawodowych, rodzinnych, społecznych oraz potrzeb bytowych.

Do rekreacji należą takie formy aktywności jak: sport, hobby, turystyka, nauka dla przyjemności, uprawianie sztuki czy też rozwijanie innych zainteresowań.

Zły stan zdrowia jako bariera uczestnictwa w rekreacji. Jeszcze parenaście lat temu zły stan zdrowia, trwały bądź tymczasowy, był często powodem do nie brania udziału w rekreacji. Przynajmniej panowało takie przekonanie i uprzedzenie do aktywności rekreacyjnej. Ludzie z widoczną niepełnosprawnością boją się ośmieszenia, reakcji ludzi. Zdrowy czy chory, każdy ma prawo brać udział w rekreacji na swoim poziomie, względem swoich możliwości. Zdrowy może robić prawie wszystko. Chory natomiast musi się przekonać, że może robić więcej niż myśli. Pomóc w tym może np. rodzina, przyjaciele, lekarze. Jest wiele dyscyplin sportowych , które może uprawiać człowiek np. bez kończyny, na wózku inwalidzkim, chory na serce, niewidomy, niesłyszący czy nawet leżący w łóżku. Dla tych ostatnich możliwa jest gra na gitarze, w szachy, karty i in. Dla pozostałych możliwości jest o wiele więcej. Dziś prawie każdy sport ma swoje rozwiązania dla chorych osób. Dostępne są różne urządzenia umożliwiające i ułatwiające np. jazdę na rowerze, na nartach itp. Człowiek na wózku inwalidzkim też świetnie sobie radzi na boisku sportowym grając w koszykówkę, uprawiając szermierkę czy ścigając się. Dla chorych na nadciśnienie, czy z innymi problemami krążeniowo – sercowymi poleca się popularną wędrówkę nizinną, jak również basen czy szachy. Najważniejsze dla osób ze złym stanem zdrowia jest akceptacja, motywacja, chęci i zainteresowanie. Dziś w wielu dziedzinach sportu organizowane są specjalne spotkania, treningi dla tych osób. Uczy to zdrowych ludzi akceptacji i nie wytykania palcami czy wyśmiewania. Bardzo dobrą zachętą są Paraolimpiady, które pokazują, że chory też może być bobry w sporcie. Według mnie nie ma takiej choroby, która by uniemożliwiała uprawianie rekreacji. Nawet osoby całkowicie sparaliżowane mogą rekreacyjnie uprawiać np. grę w szachy lub rozwiązywanie krzyżówek z pomocą sprawniejszej osoby. Najbardziej żenujące jest to, że ludzie młodzi już w szkole podstawowej nie korzystają z możliwości brania udziału w lekcjach w-f, których i tak jest zbyt mało. Często młodzieży się nie chce i kombinują jakby tu załatwić sobie zwolnienie z zajęć. Brak ruchu w tak młodym wieku może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych w życiu późniejszym i brak nawyków ruchowych oraz brak chęci do rekreacji. Pytanie tu można postawić, czy winni są temu uczniowie, rodzice, a może nauczyciele?